کویر زندگی

نذار بهت عادت کنم.. جدایی سخته گل من!                                                        

تو میری و یادت می ره .. می شکنه تنها دل من       

نذار بهت عادت کنم .. دچار یعنی موندگار!                            

تو که نمی مونی پیشم ! داغت و رو دلم نذار                                                           

بی گمان رفته به دنیای خیال....

به هوای تو کند سیر محال.

                   روی قلبم عشق را پیدا کنید

روز مرگم خاک را باور کنید

                   روی قلبم لاله را پر پر کنید

جامه را خاک و خاکستر کنید

                      خانه ام را وقف نیلوفر کنید

پیکرم غرق در شبنم کنید

                    روز مرگم دوست را دعوت کنید

دور قبرم را کمی خلوت کنید

                        بعد مرگم خنده را از سر کنید

رفتنم را دوستان باور کنید  

 _{کمی بغض درصدایت پیدا بود... اما تو گفتی دیگر بس است این زندگی.... دیگر خسته بودی از من و با من بودن،ازتمام نگاه هایم ... دیگر از من دل بریده بودی نمیتوانستم باور کنم بی تکیه گاهی ر ا، نبودن آن دستان پر مهر و محبت را ، نبودن آن چشمان زیبا را نمیدانستم، نبودنت را چگونه باید باور کنم. چه چیز را باید باور کنم؟ ازدست دادن عشق را،از دست دادن کسی که عمری عاشقانه مثل بت میپرستیتمش. فقط میدانستم من شکسته شدم... باختم... درزندگی...در رویا... حتی تو خیال خام بچه گانه ام.دیگر امیدی نیست دستانم تنهاست.... جسمم بی تکیه گاه ست... اما چگونه باور کنم؟ مرگم را... بی تو بودن را... خودکشی زندگی ام را...چگونه باور کنم. بغض نگاهت راچگونه باور کنم... رفتن بی بهانه ات را چگونه باور کنم؟چگونه باور کنم جدایی راآن انتظارتلخ را، آن دور شدن نگاهمان...دستانمان... حتی دور شدن قلب و احساسمان راچگونه باور کنم دیگردستی نیست که دستانم را از منجلاب زندگی بیرون کشد... چگونه باور کنم که دیگر آن نگاه عاشقانه نیست که بدرقه ی راه زندگی ام باشد...}

_{آه ای خدایم چگونه باور کنم که تنهایم و تنهاییی قسمت من است!}

 _{تو بگو ای خدایم چگونه باورکنم........}

اومدم برات بنویسم

می دونم که شاید خیلی دیر مطلب و بخونی

به خاطر بی وفایی ات و سنگدلی ات هیچوقت نمی بخشمت

خدایا  مثل همیشه پناهم ده

به قول یه بیت شعر که می گه :

تو در پناه خدا هستی 

                              و

                                       خدا هرگز دیر نمی کنه

خدایا تا قبل این که دیر بشه به فریادمون برس

_{دلم خیلی گرفته وقتی آدم حس کنه توی ای دنیای به این بزرگی با این همه آدمهای مختلف نمیتونه غم دلش رو به کسی بگه بغض میشه مثل ۲ تا دست که دارن خفه میکننش هیچ کسی هم نیست نجاتت بده همه با لبخند تلخ خیلی عادی از کنارت میگزرند انگار نه انگار که یکی به کمک احتیاج داره}

_{یک عده هم کمکت میکنن به این بغض تا خفه کنه تو رو}

_{راستی چرا واسه چی؟تو که به اینها بدی نکردی تو که کار به کارشون نداشتی چرا این کار میکنن؟}

شعله ی عشقی كه توی دلم بود رو هیچكس نتونست خاموش كنه
اما تو......

توی جشن تولد هوس های رنگارنگت با یه فوت ،
سرد و بی نورم كردی. . .

از من که گذشت ..

اما اگر باز در سرت هوای خداحافظی داشتی،

 از همان ابتدا سلامی نکن..

 لطفا....

          دیگه کم کم وقت رفتن رسیده

حالا هر لحظه برام غنیمته

          فرصت دیدنه تو سر رسیده

تو میخوای سفر کنی از شهر من

          تو میخوای من تک و تنها بشینم

خاطراته روزای عشقمونو

          توی کوچه های شهرم ببینم

آره این خیابونا این کوچه ها

          شاهدای خسته ی عشقه منن

بعد رفتنت همین خیابونا

          تو گوشم اسمتو فریاد میزنن

من چه جوری دل سپردم

من فقط دیدم که چشماش

پر ازبارونه و خواهش

عاشقونه منو برده

تا ته حس نوازش

 یك انسان یا باید بماند یا باید برود.

 و این هر دو اكنون برایم تهی شده است و دریغ كه راه سومی هم نیست..

سال ها بعد كه چشمان تو عاشق میشوند

 افسوس كه قصه ی مادربزرگ درست بود

همیشه یكی بود یكی نبود ...

به تو عادت دارم

مثل پروانه به آتش ، مثل عابد به عبادت

من به ویرانگری فاصله می اندیشم

وتو هر لحظه که از من دوری،

در کتاب احساس واژه ی فاصله یک فاجعه معنا شده است

تو توانایی آن را داری که به این فاجعه پایان بخشی؟؟؟